Peace messenger

If you would like to read the Azerbaijani version of this post, please scroll down!

by Togrul Mamedov

Whether through ideology or psychology discussions carried out either by our parents, teachers or community, for a long time now we have come to think of an Armenian youth as an abnormal creature. As if they are the bad guys in the horror movies or – like it is sometimes with some religions – some mystical beings.

But we should also realize, that there are many similarities between that youth and any of us. Yes, they are also human! Like you, like me. Like us they too use the world’s blessings, eat three times a day, read books, and study. They too enjoy similar foreign music. Just like you, they are fans of football, watching Elclassico with much excitement. They are fans of Real Madrid or maybe Barca.

It doesn’t matter who that person is. He/she is also a human, a young man/woman, someone wanting peace. He/she too wants to break down all the borders, stereotypes, distance themselves from the enemy perception and visit Baku, just like I would like to visit Yerevan some day. Of course this list can be endless if we attempt at counting all the commonalities precisely because as human beings we have so many similarities.

Just think… Get rid of the war and enemy barrier among us…

Surely, I too once thought very differently and my perception of them (the Armenian youth) was different. But that was until I joined Imagine Center’s for Conflict Transformation project. There, I had a chance to meet some great people, with different opinions, thoughts, approaches, and positions with the help of the professional trainers. These people – proponents of peace – helped me to channel my thoughts in the right direction and really showed me that it was possible to have a dialogue between the two states in a humanistic way.

Originally I shared this post on Facebook and I was very curious to see the reaction of the people around me. There were many risks, because as I tried explaining it in the beginning, the approach to this issue is not one-sided. But not afraid of the criticisms, I tried sharing my thoughts with the community around. Because someone must do this. Someone needs to be the peace messenger. I don’t consider myself different from others. And none of this is done for the sake of being “a cool youngster” in someone’s perception. Opinions must change with all the risks on this path taken into the account.

***

Tarixən bizlərə istər valideyinlər, istərsə də məktəb müəllimlərimiz tərəfindən yeridilən idioloji və psixoloji söhbətlər nəticəsində hər hansı bir erməni gənci haqqında qeyri-adi bir varlıq təxəyyülü formalaşmışdır. Sanki onlar qorxu filmlərindəki mənfi obrazlar, ya da ki dini inanclardakı kimi mistik təxəyyüllərdir.

Amma düşünmək lazımdır ki, o gənclə bizim hər hansı birimiz arasinda olduqca böyük oxşar cəhətlər tapmaq mümkündür. Bəli onlar da insandır! Sənin kimi, mənim kimi. Bizim kimi dünya nemətlərindən istifadə edən, gün ərzində 3 dəfə yemək yeyən, kitab oxuyan, universitetlərə gedən sadə bir insan…
Sənin ən azi 1 saat dinləmədən dura bilmədiyin əcnəbi musiqilərə onlar da qulaq asır və en azı sənin qədər zövq alır. Onlar da sənin kimi futbol həvəskarıdır, həyəcanla Elclassico izliyir. Real Madrid azarkeşidir ve ya Barsalıdır…

Fərq etmir kimdir. O da insandir, O da gencdir, o da sülh istiyir. O da aradakı bütün sərhədləri qıraraq, stretiplərdən, düşmənçilikdən uzaqlaşaraq Bakıya gəlmək istiyir, mənim Yerevana getmək istədiyim kimi. Bu siyahını bir qədər də uzatmaq olar. Çünki bir insan olaraq ortaq cəhətlərimiz, ortaq kimliklərimiz o qədərdir ki, saymaqla bitirmək mümkün olmaz.

Düşünün… Müharibənin və düşmənçiliyin bizlər arasinda əngəlliyini qaldırın…

Heç şübhəsiz ki, bu fikirlərin əksi və onlara(Ermənistan gəncləri) olan olan ziddiyyətli məqamlar mənim də düşüncələrimdə əvvəllər öz əksini tapmişdır . “İmagine Münaqişə Transformasiyası” laihelerine qoşulana qədər. Orada mən çox gözəl insanlarla taniş olmaq fürseti əldə etdim, fərqli fikirlər, fərqli düşüncələr, fərqli yanaşmalar, fərqli mövqeləri olan gənclər, peşəkar təlimçilərimiz tərəfindən keçilən dərslər. Sülh carçısı olan bu insanlar düşüncələrimi düzgün istiqamətdə yönəltməyə yardımçı oldular və iki dövlətin nümayəndələri arasında humanist şəkildə dialoqlar etməyin mümkünlüyünü əsaslı şəkildə ortaya qoydular.

Mən bu yazını ilk dəfə Facebookda şəxsi profilimdə paylaşdım və ətrafımdakı insanların buna necə reaksiya verəcəyi mənimçün çox maraqli idi. Risklərim çox idi. Çünkü yazının əvvəlində qeyd etdiyim kimi: Bu məsələ ilə baglı fikrlər birmənalı deyil. Lakin mən qınaqlardan qorxmadım və düşüncələrimi ətrafimdakılarla qətiyyətlə bölüşməyə çalışdım. Çünki, bunu kimse etməlidir. Kimsə “barış carçısı” olmalıdır. Mən özümü fərqli saymıram. Bütün bunları isə kimlərinsə gözündə “cool gənc” görüntüsü yaratmaq üçün də etmirəm. Sadəcə düşüncələr dəyişməlidir və bu yolda hər cür risklər gözdən kecirilməlidir…

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>